1. Nazwa obiektu:	Piekiełko w Polance Horynieckiej, część północna - blokowisko skalne i jaskinia
2. Typ obiektu:	elementy rzeźby - formy denudacyjne
3. Współrzędne GPS:	Φ: 50° 14' 39,000" Δ: 23° 22' 29,400"
4. Przynależność administracyjna:	podkarpackie - lubaczowski - Horyniec-Zdrój (gm. wiejska)
4.1 Miejscowość:	Polanka Horyniecka, leśn. Polanka
5. Kraina geograficzna:	Roztocze Wschodnie
6. Opis lokalizacji obiektu:	obiekt położony jest w najwyższej części W wąwozu uroczyska Piekiełko, w obrębie kilku drugorzędnych wąwozów rozcinających jego początkową część; w odległości 50-150 m na S od drogi Werchrata-Nowe Brusno i 200-300 m na W od jej skrzyżowania z drogą odchodzącą do Horyńca
7. Forma własności terenu:	skarb państwa
8. Nr i nazwa arkusza mapy:	960 Horyniec

1. Długość:	od: 70 m do: 110 m
2. Szerokość:	od: 50 m do: 70 m
3. Wysokość:	brak
4. Powierzchnia:	3215 m2
5. Objętość:	brak
6. Wysokość n.p.m.:	340 m
7. Inne mierzalne cechy:	długość korytarzy Jaskini Pedagogów - 6 m; wysokość form skałkowych 0,5-1,5 m

1. Forma własności obiektu:	skarb państwa
2. Status:	poza obszarem chronionym
3. Status - uwagi:	projektowany obszar ochrony siedlisk Natura 2000 „Horyniec”
4. Stan zachowania obiektu:	zadowalający
5. Położenie	w pobliżu szlaku turystycznego
6. Dostępność:	łatwo dostępny
7. Ekspozycja:	dobrze wyeksponowany
8. Ranga obiektu:	krajowa
9. Uwagi o położeniu i dostępności:	drogą w odległości kilkudziesięciu metrów od stanowiska biegnie ścieżka rowerowa, jednak samo stanowisko nie jest udostępnione; blokowisko jest łatwo dostępne, ale jego elementy (np. jaskinia, strome stoki) - trudniej dostępne
10. Ocena atrakcyjności turystycznej:
11. Ocena atrakcyjności dydaktycznej:
12. Ocena atrakcyjności naukowej:
13. Ogólna ocena atrakcyjności obiektu:	stanowisko atrakcyjne krajobrazowo i stanowiące ciekawy przykład erozji wąwozowej; rzadki w regionie obiekt jaskiniowy o ciekawej genezie
14. Pozostałe uwagi:	brak

1. Regiony strukturalne Polski:	zapadlisko przedkarpackie
2. Wiek geologiczny:	baden czwartorzęd miocen
3.1 Litologia:	Piaskowce Wapienie piaszczyste Wapienie organodetrytyczne Piaski (piaski, piaski z...)
3.2 Forma rzeźby terenu:	formy skalne jaskinia wąwóz
3.3 Geneza:	stokowa zwietrzelinowa
4. Opis geostanowiska:	Na nierównym terenie (rozciętym przez kilka palczasto rozchodzących się wąwozów) w początkowej części dużego wąwozu występują liczne bloki (ex situ) oraz niewielkie występy i ścianki skalne (in situ) o wysokości 0,5-1,0 m. Największy blok skalny ma wysokość 1,5 m. Formy te występują na wychodni serii osadów mioceńskich zbudowanej z piaskowców z wkładkami wapieni. Stąd też większość bloków i form skałkowych zbudowana jest z jasnoszarych piaskowców średnio- i drobnoziarnistych, laminowanych równolegle, rzadziej przekątnie zwykle w dużej skali. Piaskowce wykazują średnią zwięzłość, zawierają jednak miejscami mocniej scementowane konkrecje piaskowców wapnistych. Na powierzchniach niektórych bloków i ścianek piaskowcowych występują interesujące formy mikrorzeźby – kawerny, guzy i bruzdki, warunkowane litologią i strukturami tych skał. Rzadziej spotyka się bloki i ścianki skalne zbudowane ze zwięzłych, białych wapieni organodetrytycznych lub organogenicznych z muszlami małży. W piaskowcowej ściance skalnej, zlokalizowanej w górnym odcinku zbocza w północnej części blokowiska, występuje niewielki otwór jaskini. Jaskinia ta, nazwana Jaskinią Pedagogów (bo jaskinia ta, wzmiankowana przez A. Pawłowskiego w 2006 r., zinwentaryzowana została w Dniu Edukacji Narodowej, 14.10.2010 r. przez T. Mleczka i J. Urbana), stanowi pojedynczy i stosunkowo ciasny kanał owalny w przekroju poprzecznym, który nieznacznie opada od otworu w dół. Kanał ten o maksymalnej wysokości 0, 7 m, w miejscach przecięcia spękaniami poprzecznymi, w odległości 2 i 3 m od otworu rozszerza się nieco. Wzdłuż tych spękań poprzecznych prowadzą do powierzchni dwie częściowo zagruzowane szczeliny; w północnej szczelinie można uzyskać kontakt głosowy z powierzchnią. Dalej kanał jednak zacieśnia się i w odległości 6 m od otworu staje się niedostępny. Strop i ściany jaskini tworzą niezbyt zwięzłe piaskowce, zaś jej dno piaski, które w części przyotworowej przykryte są liśćmi. Jaskinia powstała prawdopodobnie w rezultacie grawitacyjnego osiadania (spełzywania) słabo zwięzłych utworów piaszczystych w podłożu ścianki prowadzącego do powstania horyzontalnego rozluźnienia i szczeliny, a następnie aktywności zwierząt kopiących nory (lisów lub borsuków) wzdłuż tego rozluźnienia, której efektem jest owalny kanał. Kanał ten, po opuszczeniu przez zwierzęta, został erozyjnie poszerzony przez wody i dzięki temu stał się dostępny dla człowieka.

Kliknij na zdjęciu aby obejrzeć je w powiększeniu.

Zdjęcia	Tytuł	Autor	Data wyk.
	Typowy fragment blokowiska - bloki skalne w obrębie jednego z wąwozów	Urban Jan	14.10.2010
	Największy blok na terenie blokowiska	Urban Jan	14.10.2010
	Duży blok z charakterystyczną kawerną na tle zbocza jednego z wąwozów	Urban Jan	14.10.2010
	Niewielki bloczek piaskowcowy pokryty jednak bardzo specyficzną mikrorzeźbą bruzdowo-guzkową, związaną zapewne ze strukturami skały	Urban Jan	14.10.2010
	Plan Jaskini Pedagogów. Objaśnienia oznaczeń: 1 - ściana skalna jaskini i schroniska, 2 - zasięg okapu jaskini i schroniska (granica jaskini z przestrzenią otwartą), 3 - nachylenie dna jaskini, 4 - okruchy skne na dnie jaskini, 5 - przekrój poprzeczny	Mleczek Tomasz	15.11.2010
	Przyotworowy fragment Jaskini Pedagogów	Urban Jan	14.10.2010
	Końcowy (dostępny dla człowieka) odcinek Jaskini Pedagogów	Urban Jan	14.10.2010

1. Opracowanie:	Jan Urban Tomasz Mleczek
2. Aktualizacje:	brak aktualizacji

Autor Tytuł Publikacja Rok wydania Uwagi ISBN Pawłowski A. Skalny wąwóz i jaskinie – część 2. Strona internetowa http://www.roztocze.pol.lublin.pl/Roztocze/friends2.html 2006 wzmianka i zdjęcie otworu