1. Nazwa obiektu:	Gołoborze na Szczytniaku
2. Typ obiektu:	inne
3. Współrzędne GPS:	Φ: 50° 49' 25,700" Δ: 21° 09' 49,180"
4. Przynależność administracyjna:	świętokrzyskie - ostrowiecki - Waśniów (gm. wiejska)
4.1 Miejscowość:	Skoszyn
5. Kraina geograficzna:	Góry Świętokrzyskie
6. Opis lokalizacji obiektu:	Na czerwonym szlaku prowadzącym z Trzcianki do Stanisławowa, ok. 3,5 km na wschód od drogi lokalnej z Jeleniowa do Piórkowa.
7. Forma własności terenu:	skarb państwa
8. Nr i nazwa arkusza mapy:	Błąd !! Brak przypisanego arkusza MAPY !!

1. Długość:	od: 300 m
2. Szerokość:	od: 200 m
3. Wysokość:	brak
4. Powierzchnia:	6000 m2
5. Objętość:	brak
6. Wysokość n.p.m.:	540 m
7. Inne mierzalne cechy:	brak

1. Forma własności obiektu:	skarb państwa
2. Status:	chroniony
3. Status - uwagi:	rezerwat geologiczny, wchodzi w obręb Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego.
4. Stan zachowania obiektu:	zadowalający
5. Położenie	na szlaku turystycznym
6. Dostępność:	niedostępny
7. Ekspozycja:	dobrze wyeksponowany
8. Ranga obiektu:	lokalna
9. Uwagi o położeniu i dostępności:	brak
10. Ocena atrakcyjności turystycznej:
11. Ocena atrakcyjności dydaktycznej:
12. Ocena atrakcyjności naukowej:
13. Ogólna ocena atrakcyjności obiektu:	brak
14. Pozostałe uwagi:	Gołoborze jest elementem morfologicznym urozmaicającym krajobraz leśny

1. Regiony strukturalne Polski:	Góry Świętokrzyskie (antyklinorium świętokrzyskie)
2. Wiek geologiczny:	kambr górny
3.1 Litologia:	Piaskowce
3.2 Forma rzeźby terenu:	zbocze wzgórze
3.3 Geneza:	zwietrzelinowa
4. Opis geostanowiska:	Na południowym zboczu, pod szczytem góry Szczytniak, zaznacza się w morfologii wyraźna skarpa zbudowana z rumoszu piaskowców kwarcytowych różnych rozmiarów, na ogół nieprzekraczających 50 cm średnicy, ciągnących się z zachodu na wschód. Poza dominującymi szarymi, spotyka się piaskowce brunatne z otoczakami szarych i żółtych łupków ilastych i rzadko białe piaskowce kruche. Ciekawym zjawiskiem jest występowanie kulistych konkrecji piaskowców, kilkucentymetrowej średnicy, wykazujących koncentryczną teksturę. Powstanie takich konkrecji przypisuje się obecności pęcherzy gazowych w osadzie piaszczystym, podczas jego diagenezy. Oprócz piaskowców zlewnych, bezstrukturalnych spotyka się piaskowce warstwowane przekątnie w małej skali. Po stronie północnej gołoborze budują głównie bloki szarych piaskowców, często spękanych. Szczeliny wypełniają związki żelaza lub krzemionka barwy mlecznej. Niekiedy jest ona wykrystalizowana w formie małych szczotek. Spotyka się także brunatnoszare piaskowce o wyraźnej laminacji poziomej i przekątnej w małej skali, podkreślonej jaśniejszymi warstewkami kwarcu, grubości ok. 5 mm i ciemniejszymi, zabarwionymi związkami żelaza (10-15 mm). Na powierzchni oddzielności spotkać można hieroglify i ślady kropel deszczu.

Kliknij na zdjęciu aby obejrzeć je w powiększeniu.

Zdjęcia	Tytuł	Autor	Data wyk.
	Gołoborze na Szczytniaku	Malec Jan	21.09.2012

1. Opracowanie:	Anna Mader Jan Malec
2. Aktualizacje:	brak aktualizacji

Autor Tytuł Publikacja Rok wydania Uwagi ISBN Kowalczewski Z. Wstępne wyniki badan geologicznych w Paśmie Jeleniowskim i okolicach Opatowa. Kwart. Geol., 17: 664-665. 1973 Łyczewska J. Czwartorzęd regionu świętokrzyskiego. [W:] Stratgrafia kenozoiku Gór Świetokrzyskich i ich obrzeżenia. Prace Inst. Geol., 56: 5-106. 1971 Łyczewska J. Niektóre problemy czwartorzędu regionu świętokrzyskiego. Prace Inst. Geol., 56: 5-106. 1972 Orłowski S. Kambr antykliny łysogórskiej Gór Świętokrzyskich. Biul. Geol., 10: 153-218. 1968 Urban J. Dokumentacja rezerwatu przyrody nieożywionej „Małe Gołoborze”. Arch. Reg. Dyr. Ochr. Środ., Kielce. 1986 Wróblewski T. Góry Świętokrzyskie – przewodnik. Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa. 1977 Wróblewski T. Ochrona georóżnorodności w regionie świętokrzyskim. Wyd. Państw. Inst. Geol., Warszawa, ss. 88. 2000 83-86986-48-4 Klatka T. Geneza i wiek gołoborzy łysogórskich. Acta Geograph. Lodziendzia, 12: 114-124. 1962 Kościak E., Kurpios M., Skibińska-Opoka L. Ścieżka Dydaktyczna w Jeleniowskim Parku Krajobrazowym Stary Skoszyn – Szczytniak – Góra Jeleniowska – Paprocice. Zespół Świętokrzyskich i Nidziańskich Parków Krajobrazowych. Kielce, s. 1-32. 2008 978-83-87900-67-0 Wróblewski T., Wróblewska E. Góry Świętokrzyskie. Mapa geologiczno-krajoznawcza. 1:200 000. Wyd. Kart. Pol. Agencji Ekolog., Warszawa 1996 83-86986-48-4