1. Nazwa obiektu:	Rezerwat Góra Jeleniowska
2. Typ obiektu:	inne
3. Współrzędne GPS:	Φ: 50° 49' 38,270" Δ: 21° 06' 10,890"
4. Przynależność administracyjna:	świętokrzyskie - kielecki - Nowa Słupia (gm. wiejska)
4.1 Miejscowość:	Trzcianka
5. Kraina geograficzna:	Góry Świętokrzyskie
6. Opis lokalizacji obiektu:	Na czerwonym szlaku prowadzącym z Trzcianki do Stanisławowa, 3,5 km na wschód od drogi wojewódzkiej nr 756 Na czerwonym szlaku prowadzącym z Trzcianki do Stanisławowa, 3,5 km na wschód od drogi wojewódzkiej nr 756 z Nowej Słupi do Łagowa. Geostanowisko leży na trasie Przyrodniczej Ścieżki Dydaktycznej w Jeleniowskim Parku Krajobrazowym.
7. Forma własności terenu:	skarb państwa
8. Nr i nazwa arkusza mapy:	853 Łagów

1. Długość:	od: 600 m
2. Szerokość:	od: 250 m
3. Wysokość:	brak
4. Powierzchnia:	150000 m2 (15.000 ha)
5. Objętość:	brak
6. Wysokość n.p.m.:	500 m
7. Inne mierzalne cechy:	brak

1. Forma własności obiektu:	skarb państwa
2. Status:	na obszarze chronionym
3. Status - uwagi:	brak
4. Stan zachowania obiektu:	zadowalający
5. Położenie	na szlaku turystycznym
6. Dostępność:	łatwo dostępny
7. Ekspozycja:	dobrze wyeksponowany
8. Ranga obiektu:	lokalna
9. Uwagi o położeniu i dostępności:	brak
10. Ocena atrakcyjności turystycznej:
11. Ocena atrakcyjności dydaktycznej:
12. Ocena atrakcyjności naukowej:
13. Ogólna ocena atrakcyjności obiektu:	Malownicze skałki stanowiące odizolowane wystąpienia w lesie.
14. Pozostałe uwagi:	brak

1. Regiony strukturalne Polski:	Góry Świętokrzyskie (antyklinorium świętokrzyskie)
2. Wiek geologiczny:	plejstocen
3.1 Litologia:	Piaskowce
3.2 Forma rzeźby terenu:	formy skalne
3.3 Geneza:	zwietrzelinowa
4. Opis geostanowiska:	We wschodniej części rezerwatu, w pobliżu szczytu Góry Jelenioweskiej, występują dwie grupy skałek utworzone z piaskowców kwarcytowych formacji z Wiśniówki. Mniejsza, wschodnia stanowi głazowisko złożone z kilku naturalnych występów skalnych i dużych bloków o średnicy do 2 m. Większa, leżąca ok. 100 m na zachód, stanowi grzędę skalną o długości 20 m, szerokości 12 m i wysokości do 5m. Południowa ściana grzebienia opada stromo w dół a w jej dolnej części tworzy się niewielka nisza. Kąt upadu warstw skalnych tworzących grzędę wynosi 55º na N. Ku północy grzęda opada zboczem pokrytym gołoborzem. Grubość gołoborza wynosi ok. 4 m. Bloki gołoborza są ostrokrawędziste, wielkości do 1 m. Piaskowce budujące skałki i głazowisko są drobnoziarniste, zwięzłe twarde, na ogół pozbawione struktur wewnętrznych, barwy szarej, rzadziej wiśniowo czerwonej. Miejscami na powierzchniach oddzielności występują zagłębienia po rozmyciach prądowych i hieroglify prądowe. Piaskowce pocięte są rzadkimi, niezbyt regularnymi spękaniami ciosowymi, zwykle prostopadłymi do rozciągłości warstw. Niektóre ze spękań wypełnione są żyłkami białego kwarcu, grubości do 10 cm. Na niektórych powierzchniach oddzielności i/lub spękań wstępuje naciekowa mineralizacja związkami żelaza, głównie limonitem. Miąższość ławic skalnych wynosi 30-100 cm. Na omawianym terenie, w latach 60-tych ubiegłego wieku, wykonano szereg szybików dokumentacyjnych, które wykazały, że pod warstwą rumoszu występują ławice szarych, drobno-ziarnistych piaskowców kwarcytowych, zapadające na północ pod zmiennym katem 25-50º, przeławiconych łupkami ilasto-mułowcowymi barwy szarej, czarnej lub fioletowo-brunatnej. Geneza utworów: piaskowce formacji z Wiśniówki reprezentują osad płytkiego morza. Geneza gołoborza: wietrzeniowo-soliflukcyjna.

Kliknij na zdjęciu aby obejrzeć je w powiększeniu.

Zdjęcia	Tytuł	Autor	Data wyk.
	Bloki górnokambryjskich piaskowców kwarcytowych formacji z Wiśniówki na szczycie Góry Jeleniowskiej	Malec Jan	18.11.2014

1. Opracowanie:	Anna Mader
2. Aktualizacje:	brak aktualizacji

Autor Tytuł Publikacja Rok wydania Uwagi ISBN Klatka T. Geneza i wiek gołoborzy łysogórskich. Acta Geograph. Lodziendzia, 12: 114-124. 1962 Kościak E., Kurpios M., Skibińska-Opoka L. Przyrodnicza Ścieżka Dydaktyczna w Jeleniowskim Parku Krajobrazowym Stary Skoszyn – Szczytniak – Góra Jeleniowska – Paprocice. Zespół Świętokrzyskich i Nidziańskich Parków Krajobrazowych. Kielce, s. 1-32 2008 Kowalczewski Z. Wstępne wyniki badan geologicznych w Paśmie Jeleniowskim i okolicach Opatowa. Kwart. Geol., 17: 664-665. 1973 Łyczewska J. Recenzja pracy „Geneza i wiek gołoborzy łysogórskich”. Przegl. Geol., 5: 221-223. 1965 Łyczewska J. Czwartorzęd regionu świętokrzyskiego. [W:] Stratygrafia kenozoiku Gór Świętokrzyskich i ich obrzeżenia. Prace Inst. Geol., 56: 5-106. 1971 Orłowski S. Kambr antykliny łysogórskiej Gór Świętokrzyskich. Biul. Geol., 10: 153-218. 1968 Urban J. Dokumentacja rezerwatu przyrody nieożywionej „Góra Jeleniowska” praca niepublikowana, Arch. Reg. Dyr. Ochr. Środ., Kielce. 1977 Wróblewski T. Góry Świętokrzyskie – przewodnik. Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa. 1977 Wróblewski T. Ochrona georóżnorodności w regionie świętokrzyskim. Wyd. Państw. Inst. Geol., Warszawa, ss. 88. 2000 83-86986-48-4 Wróblewski T., Wróblewska E. Góry Świętokrzyskie. Mapa geologiczno-krajoznawcza. 1:200 000. Wyd. Kart. Pol. Agencji Ekolog., Warszawa. 1996